Ohh þetta líf er svo tvískipt að ég þoli það varla.
Mér líður helvíti skringilega núna. Hef varla orð yfir það.
Mér gengur betur í lífinu nú en nokkru sinni fyrr. Svo margir
yndislegir hlutir sem eru að gerast. Er að fara til Ástralíu,
frábær stelpa að fara að leigja hjá mér, gengur vel í vinnunni,
nuddinu. Er að ná að verða opnari og félagslegri. Yndislegt
allt.
Eins og við öll vitum þá hafa foreldrar okkar ein mestu áhrif á
okkur af þeim sem við komumst í samband við yfir ævina. Við
umgöngumst foreldra okkar alla ævi okkar, þekkjum þau alla okkar
ævi. Þegar við erum ung og að alast upp þá eru þau fyrirmyndir
okkar, við hlustum á þau og virðum þau, þau kenna okkur um
lífið.
Ég ólst upp hjá mömmu. Átti blessunarsamlega nokkur fyrstu árin
með pabba þar sem ég var með honum að vinna á hverjum degi, lærði
svo mikið. Svo skildu þau og ég var dregin með mömmu. Það versta af
öllu er að það er alltaf deginum ljósara að hún hefur bara notfært
sér mig til að láta sér líða vel. Að hún hefur aldrei hugsað um
mig, hvað ég vil, hvað ég hugsa, hvernig mér líður eða hvað ég
þarf. Henni hefur alltaf verið sama. Eina sem skipti máli var hún
og ég var bara dregin með. Ég þurfti alltaf að passa upp á hana,
reyna að ala hana upp.
Ég gæti sagt miklu meira um þetta allt en aðalatriðið nú er það
að þó að allt gangi mér í haginn nú þá er þessi hræðilega
tilfinning sem ég finn. Þessi tilfinning af að mamma mín hefur bara
notað mig og að ég hafi ekki skipt neinu máli, bara hún. Þessi
tilfinning að þurfa að loka á hana algerlega vegna þess að ég finn
bara vanlíðan þegar ég tala við hana. Þessi tilfinning að hata
mömmu mína sem ég fórnaði öllu til að hjálpa. Þessi tilfinning af
að eiga enga mömmu.
Það er eitt ef móðir manns deyr og maður á ástkærar minningar um
hana. En að mamma manns deyji fyrir manni meðan hún lifir enn.
Þetta er svo rosaleg tilfinning að ég vil nær bara deyja nema
hvað nú meir en nokkru sinni vil ég lifa. Áður hafði ég enga
lífslöngun vegna þess að hún dró mig frá öllu sem ég elska, var
sama um allt, hafði engan vilja til neins svo það skipti engu máli.
En nú gengur allt svo vel, svo mikill lífsvilji og þá er erfiðara
að finna þessa tilfinningu. Nú finn ég bara svo mikla reiði.
En eins og áður þá næ ég mér á gott strik þar sem
baráttuvilji minn er meiri nú en nokkru sinni fyrr. Þar sem ég er
ekki dáinn enn því að ég hef aldrei gefist alveg upp og ég veit að
ég mun aldrei gefast upp þá mun velgengnin bara halda áfram og
verða meiri og meiri.
Eftir allt þá er ég nær farinn að halda að ég sé ósigrandi
hehe.
Anywhos.
Meira seinna